Homeopathie

De basis voor de homeopathie is gelegd door Samuel Hahnemann (1755-1843).
Hahnemann was een Duitse arts, die grote kritiek had op de manier waarop in zijn tijd door de zogenaamde wetenschap gebruik werd gemaakt van allerlei geneesmiddelen, vaak giftige stoffen die in grote hoeveelheden aan de patiënt werden toegediend.
Hahnemann is systematisch gaan onderzoeken wat nu eigenlijk het precieze effect is dat allerlei stoffen hebben op het menselijk lichaam. Hij deed dat door eindeloze proefnemingen op zichzelf en op een groot aantal vrijwilligers. Op basis van deze proefnemingen is hij gaan onderzoeken hoe deze stoffen op zo'n manier gebruikt kunnen worden dat de zieke mens ermee genezen kan worden. Na Hahnemann hebben velen zijn werk voortgezet, tot op de dag van vandaag.
Homeopathie is dus gebaseerd op een zuivere ervaringsleer, onderbouwd met een degelijke filosofie en een grondige kennis van de werkzaamheid van stoffen.

Gelijksoortigheid

Hahnemann onderzocht niet alleen de werking van stoffen op het lichaam, maar ook bestudeerde hij hoe ziektes zich in het menselijk lichaam gedragen. Hierbij viel hem vooral op, dat er iets bijzonders gebeurt wanneer er bij iemand die ziek is zich een nieuwe, tweede ziekte voordoet. Is deze nieuwe ziekte sterker dan de eerste, dan lijkt de eerste tijdelijk te verdwijnen zolang de tweede actief is. Verdwijnt de tweede ziekte, dan komt de eerste weer terug en volgt zijn natuurlijk klachtenverloop, alsof er nooit een tweede ziekte geweest is. Zo kan bijvoorbeeld chronisch eczeem tijdelijk verdwijnen tijdens een longontsteking.
Is de tweede ziekte echter zwakker dan de eerste, dan zal de zieke mens hierdoor niet aangetast worden. Zo zien we dat mensen die zware chronische klachten hebben niet ziek worden wanneer er een griepepidemie heerst.
Nu viel Hahnemann iets zeer uitzonderlijks op. Hij merkte dat in bepaalde gevallen na het doormaken van een tijdelijke tweede ziekte, aan het eind hiervan de oorspronkelijke ziekte niet meer terug kwam, ook veel later niet. De patiënt was hiervan volledig genezen. Deze situatie deed zich voor in al die gevallen, waarin de tweede ziekte in haar symptomen sterk leek op de eerste ziekte.

Kunstmatige geneesmiddelziekte

Een van de eerste proefnemingen die Hahnemann deed, was met de Kinabast. Hij merkte dat na het innemen hiervan hij verschijnselen kreeg die sterk lijken op die van malaria. Stopte hij met innemen, dan verdwenen de malaria-achtige klachten weer. Door het innemen van Kinabast maakte hij zichzelf kunstmatig ziek. Hij kreeg geen malaria, maar wel iets wat erop leek. Hij vroeg zich nu af, of je door het innemen van Kinabast misschien malaria zou kunnen genezen. Dit bleek inderdaad het geval. De verklaring was eenvoudig: door het innemen van Kinabast werd aan de zieke persoon een kunstmatige tweede ziekte toegevoegd, die sterk leek op malaria. Na het doormaken van deze 'kunstmatige geneesmiddelziekte' was de patiënt genezen van de malaria.

Minimale dosis

Uit de observaties van ziektes was al gebleken dat de tweede ziekte sterker moest zijn dan de eerste. Maar de hoge dosis waarin in de 18e eeuw zogenaamd geneeskrachtige stoffen aan de patiënten werden toegediend stuitte Hahnemann tegen de borst. Hij had ingezien dat door langdurige hoge doses de patiënt kunstmatig ziek werd gehouden met een sterke geneesmiddelziekte, waardoor het leek dat de oorspronkelijke ziekte verdwenen was, terwijl deze in werkelijkheid onderdrukt was en wachtte tot de geneesmiddelziekte weg was, om vervolgens door te kunnen woekeren. Hahnemann onderzocht hoe hij de dosis van de geneesmiddelziekte net sterk genoeg kon maken om sterker te zijn dan de ziekte van de patiënt, maar toch ook weer zo licht dat de patiënt nauwelijks last ondervond van de kunstmatige geneesmiddelziekte.

Dynamische levenskracht

Als kenner van oude mystieke literatuur was het Hahnemann bekend dat de mens niet bestaat uit louter botten en vlees, maar dat hij doordrongen is van een Dynamische Levenskracht, die van nature het lichaam in een zuiver harmonische balans houdt. Verstoringen in deze Levenskracht leiden tot verstoringen in het stoffelijk lichaam. Herstel van de Levenskracht leidt in beginsel tot herstel van het lichaam. Homeopathische geneesmiddelen werken direct in op de Dynamische Levenskracht, door de speciale manier waarop ze bereid worden.

Bereiding van geneesmiddelen

Homeopathische geneesmiddelen worden bereid door een herhaald proces van verdunnen en schudden, het zogenaamde Dynamiseren.
Zou je alleen verdunnen, dan hou je al vrij snel geen enkele werkzame stof over.
Alles in de natuur is, net als de mens, doordrongen van een zekere Dynamische Levenskracht, dus ook planten en mineralen.
Door nu na elke verdunning een aantal malen krachtig te schudden, wordt deze Dynamische Levenskracht behouden en gaandeweg vrijgemaakt. Na verloop van een aantal dynamisatieslagen is de materie verdwenen en hebben we een stof die rechtstreeks kan inwerken op de Dynamische Levenskracht van de mens.

Conclusie

Homeopathische geneesmiddelen dwingen aan de Dynamische Levenskracht een kunstmatige geneesmiddelziekte op. Indien deze in zijn uitingen nauwkeurig lijkt op de klachten van de patiënt en bovendien net sterk genoeg is, ontstaat in de reactie op deze prikkel een mild en duurzaam herstel van de ziekte.